wtorek, 13 stycznia 2015

Nikt nic nie wie

Scena 1
Ciemny pokój na jednym z górnych pięter opuszczonego budynku.
Na krześle w ciemny rogu pomieszczenia siedzi mężczyzna (M) w bronią w ręku, na muszce trzyma chłopaka stojącego w świetle.

AIU
Czego chcesz? Wezwałeś mnie tu.
Po chwili ciszy
CZEGO CHCESZ?!

M
Spokojnie, mój młody przyjacielu. Porozmawiajmy spokojnie, bez nerwów.

AIU
Grozisz mojej rodzinie. Groziłeś Sali, skrzywdziłeś Mau.
Po momencie milczenia, z głową skierowaną w bok; robi krok do przodu i pochyla się nad mężczyzną
ZABIJĘ CIĘ!

M
Kierując broń na głowę chłopaka
Uspokój się, albo będę musiał tego użyć. Stój spokojnie, w świetle. Nie wykonuj gwałtownych ruchów: wydawało mi się, że już o tym rozmawialiśmy?
Mam kilka pytań, które chcę ci zadać, a sądzę, że mam też dla ciebie kilka odpowiedzi.

AIU
Dobrze: dobrze. Jestem spokojny, ręce na widoku, oglądałem filmy.
Wycofując się i rozkładając ramiona
Mów!

M
Kpiąco
Chcesz tak od razu przejść do interesów? Cóż, czego ja się właściwie spodziewałem po małym złodziejaszku? Ale zrozum, wolałbym, gdybyśmy zachowywali się jak cywilizowani ludzie: poznajmy się, Aiu.

AIU
Poznajmy?
Łamiącym się głosem
Mam wrażenie, że wiesz o mnie i mojej rodzinie więcej niż ja sam.

M
Tak, tak, prawdopodobnie.
Robiąc lekceważący gest dłonią
Ale to tylko suche fakty, mój drogi Aiu! Powiedz mi o sobie coś więcej. Jakie masz hobby, bo zakładam, że jakieś masz?
Z przesadzoną niepewnością
Chyba... chyba macie tu jakieś możliwości rozerwania się, prawda?

AIU
Kręcąc się i nerwowo zerkając na okno
Z wyrzutem
Mamy wszystko to, co zostawiliście uciekając. A-ale elektryczność działa tylko w kilku miejscach...
Odskakując w cień
Co jest?!

M
Lekko podnosząc się z miejsca i wychylając w stronę okna
Nie prowokuj mnie dzieciaku, nie podejdę tam. Uspokój się i wracaj tutaj
ze złością
muszę cię widzieć.

AIU
Ze złością, trochę przestraszony
Wskazując na budynek po drugiej stronie ulicy
No jasne, ale tam ktoś siedzi, rozumiesz? Jak mnie zastrzeli, to gdzie sobie znajdziesz drugiego takiego frajera?

M
Nikt nie będzie do ciebie strzelał, tylko bądź spokojny. Zacznij mówić o sobie. Zachowuj się swobodnie i przestań się wiercić.
Po chwili milczenia
MÓW!

AIU
Łamiącym się głosem
Ty... ty nie zrozumiesz. Przyszedłeś sobie tutaj, uzbrojony i profesjonalny, i wydaje ci się, że jesteś od nas silniejszy, a to gówno prawda1 Byle dzieciak ze scyzorykiem skroiłby cię i jeszcze sprzedał kosę, gdybyś się stawiał.
Oblizując wargi i odwracając głowę
Zostawiliście nas, opuściliście to miasto, a nam nie pozwalacie z niego uciec. Nauczyliśmy się jak w nim przetrwać, ale teraz zjawiacie się wy... ty i mówisz, że mam ci opowiadać o swoim hobby.
Chowając twarz w dłoniach i ciężko oddychając
Nie wiem o co chodzi, więc po prostu zapytaj mnie o to, o co chciałeś i odpowiedz na moje pytanie.

M
Z ironicznym uśmiechem
Więc je zadaj.

AIU
Robiąc głęboki wdech
Co wiesz o mojej rodzinie? Kim byli, skąd się tu wzięli? Dlaczego uciekli? Dlaczego WSZYSCY uciekli?

M
Mogę ci opowiedzieć o twojej rodzinie. O twoich rodzicach, ich korzeniach, tradycjach, pochodzeniu. Ale nie mogę ci powiedzieć o przyczynach, z których to miasto wygląda tak, a nie inaczej, przykro mi.

AIU
Zaciskając pięści
Obiecałeś powiedzieć wszystko...

M
...co dotyczy twojej rodziny. Ta sprawa zbyt silnie oddziałuje na całe nasze społeczeństwo.

AIU
Jakie społeczeństwo? Na kogo niby może wpłynąć to, że dowiem się dlaczego nasi rodzice nas porzucili?

M
Nie bądź dzieckiem i uspokój się. Twoi rodzice byli wpływowymi ludźmi w tym mieście, bardzo mało decyzji zapadało bez ich udziału. Sprawowali swoisty nadzór nad kontaktami z pozostałymi ośrodkami. Aż pewnego dnia... byli zmuszeni podjąć kilka trudnych decyzji, żeby pomóc w przeżyciu miejscowej społeczności.

AIU
Ale co... Kim oni byli? Jako ludzie... jako... rodzice.

M
Nie znałem ich, dzieciaku. To nawet nie powinno cię interesować,
Kpiąco
w końcu zawiedli.
Czemu Sala nie może ci o nich opowiedzieć? Założę się, że ich pamięta chociaż trochę.

AIU
Obiecałeś, że powiesz mi o mojej rodzinie coś, czego nikt inny nie wiem. PRZYRZEKŁEŚ!

M
Powiem. Ale nie teraz.
Z niebezpiecznym uśmiechem
Musimy się do tego przygotować. Właśnie dlatego musisz powiedzieć mi kilka rzeczy...

Scena 2
Retrospekcja
Mieszkanie w stanie surowym: jasne ale dość zaniedbane; pokój wyłożony materacami, kocami i poduszkami, w rogu stoi wyłączony telewizor, dookoła niego leżą stosy książek, w oknach nie ma szyb, tylko rozwieszony materiał firany.
Pod jedną ścianą śpi chłopiec, wierci się we śnie.

AIU (z offu)
To, że nie pamiętam swoich rodziców, nie znaczy, że nie zdaję sobie sprawy z tego, że kiedyś było inaczej. Pamiętam, że mieszkaliśmy w domu z ogródkiem, meblami i całą tą resztą. To tylko przebłyski, ale są gdzieś tam zakodowane, razem z przeświadczeniem, że ktoś inny się mną zaopiekuje. Sali jest jeszcze trudniej. To minus dla każdego dzieciaka, który pamięta coś sprzed zniszczenia miasta. Mau jako pewnik przyjmuje to, że musi sobie poradzić sam...

Do pokoju wchodzi dziewczyna. Wzdycha z rezygnacją i przedziera się do śpiącego brata.

SALA
Mau, wstawaj, już późno!
Potrząsa jego ramieniem
Mau, musisz mi pomóc, wstawaj, już!

MAU
Zaspanym głosem, z wyrzutem
Ej, idź sobie, dopiero co wróciłem do domu! Niech Aiu ci pomoże, jego nigdy nie gonisz do pracy.

AIU
Wchodząc do pokoju
Mnie nie goni, mnie? Coś ci się chyba pomyliło, mały. A kto całymi nocami lata za jedzeniem? Myślisz, że tak łatwo je teraz zdobyć?

Obraz się zatrzymuje

M (z offu)
Cały czas dostarczamy wam dokładnie takie same zapasy, nie ma powodu dla którego...

AIU (z offu)
Z irytacją
Człowieku, myśl logicznie: tu cały czas rodzą się nowe dzieci. A część z tych, którzy dorastają uodparniają się na wirusa i wcale nie umierają. Jest coraz więcej ludzi po dwudziestce. Zaczynają się rządzić.

Obraz znowu się rusza

SALA
Ej, spokój, obaj. Ai, potrzebuję gazu do kuchenki, na strychu powinno być jeszcze kilka butli. Mau, ty skocz do dzieciaków z parteru.

Aiu wychodzi z pokoju

MAU
Wygrzebują się spod pościeli mamrocze pod nosem niezadowolony
Czemu akurat my musimy się nim zajmować? Mam ich dość, nic od siebie nie dają! Nic nam nie przynoszą, a my ich karmimy naszym jedzeniem. To nie fair.

SALA
O, teraz sam marudzisz jak dziecko! Znikasz na całe noce, włóczysz się koło rzeki...

MAU
Przyskakując do siostry
SZUKAMY DROGI NA ZEWNĄTRZ!
Uspokajając się, z przygnębieniem
Myślałem, że tobie też zależy na tym, żeby się wydostać. W tamtym świecie na filmach, tam wszystko było takie proste.

SALA
Nie powinniście tego robić, tak samo, jak nie powinieneś wierzyć filmom. One są strasznie przekłamane. Ten świat tak nie wyglądał.

Stop

AIU (z offu)
Sala jest zmęczona tym, że musi zajmować się tyloma sprawami. Szczególnie te dzieciaki są wykańczające.

M (z offu)
Dlaczego nikt się nimi nie zajmuję? Nikt...

AIU
… dorosły? Przecież ich tu nie ma.

Scena 3
Budynek wyglądający na biurowiec, jedno w większych biur. Meble są poodsuwane pod ściany, na krzesłach i biurkach siedzą młodzi ludzie, mogą mieć od dwudziestu, do dwudziestu trzech – czterech lat.

AIU (z offu)
Najstarsi, którzy tu żyją, tworzą Centrum: organizację, która pilnuje, żeby panowały chociaż pozory porządku.

DZIEWCZYNA
Silnym głosem, z irytacją, siedząc po turecku na jednym z biurek
Potrzebujemy trochę więcej starszych ludzi do Straży. Co z tego, że ona sobie jest, skoro to właśnie te smarkacze wywołują najwięcej burd? Bez jakichś dowódców nic z tym nie zrobię.

CHŁOPAK W CZAPCE
Wygląda na najmłodszego i wyraźnie nie przepada za większością z osób
Głupota. Ludzie, po prostu trzeba zebrać WSZYSTKICH i osiedlić ich na jakimś wyznaczonym terenie, kontrolować, wydzielać żarcie, zorganizować jakąś podstawowa edukację, zapewnić trochę opieki medycznej...
Przerywają mu niezadowolone parsknięcia
Wstając w krzesła i powoli podchodząc do reszty
Wiem, że to jest makabrycznie dużo roboty, ale to my mamy samochody, broń...

CHŁOPAK W MUDURZE
Broń?! Chcesz strzelać do gówniarzy Koj, a nie chcesz dać broni szulerom?
Również wstając i podnosząc głos
Moglibyśmy się PRZEBIĆ przez most...

Wybucha kłótnia, głos zostaje stopniowo wyciszony

AIU (z offu)
Nie potrafią dojść do porozumienia. Zaczęliby się zabijać, ale się boją. Kiedy ogół by się o tym dowiedział, wybuchły by niesamowite zamieszki, których nikt nie stłumi, bo ani tej broni, ani samochodów nie jest dużo.

M (z offu)
Sporo wiesz, jak na kogoś niezaangażowanego.
Nie wierzę ci.

Scena 4
Scena w biurowcu gwałtownie się urywa, akcja wraca do pomieszczenia ze sceny 1

M
Jedną ręką przecierając oczy
Aiu, proszę cię, bądź ze mną szczery. Czy twoje życie naprawdę wygląda tak, jak je przedstawiasz? Nie zajmujesz się czasem politykowaniem?

AIU
Lekko spanikowany
Nie! Dlaczego miałbym to robić?

M
Z namysłem
A jednak wciąż nie mówisz mi całej prawdy.
Przesadnie przejętym, teatralnym głosem
Dlaczego mi to robisz, Aiu?
Chwytając się za serce
Ranisz mnie!
Poważniejąc i pochylając się w stronę chłopaka
A teraz na poważnie: co cię łączy z tutejszym światkiem politycznym?

AIU
Robiąc zawziętą minę
Nic!

M
Kierując słowa w ciemność
Przyprowadźcie zakładnika!

Dwóch mężczyzn wprowadza do pomieszczenia związanego Mau.

AIU
Mau!
Zwracając się do mężczyzny
Czego od niego chcesz, zostaw go! Przecież wszystko ci mówię!

M
Do jednego z mężczyzn
Jeff, na rozkaz strzelisz do dzieciaka.

AIU
Robiąc gwałtowny krok w stronę brata
NIE!!!
Do mężczyzny
Okej, okej, jest jeszcze jedna rzecz: zaraz ci powiem, tylko niech on
robiąc gest w stronę Jeffa
przes... przestanie!

M
Kiwając głową
Okej, Jeff, rozwiąż go.
Zwracając się do chłopaka, który przygarnął i objął brata
Mów.

AIU
Koj. On tak naprawdę jako jedyny ma pomysł co można zrobić, i jeżeli dostanie środki, to uda mu się to zrealizować. Mieszka w siedzibie Centrum. Znajdziesz go!

M
Uśmiechając się i wstając z krzesłach
Dziękuje, to wszystko co chciałem wiedzieć.

Mężczyzna podnosi broń i zabija obu chłopców
Razem z ochroniarzami wychodzi z budynku i odjeżdża w stronę Centrum

niedziela, 11 stycznia 2015

Spowiedź

Aleksander Musiał, przez grono lepszych i gorszych znajomych, ale w każdym razie rówieśników, zwany Alkiem, przez matkę (kiedy jeszcze go widywała) – Olusiem, a ojca – pierdolonym darmozjadem był w głębokiej dupie. Ale naprawdę głębokiej, a kiedy tak twierdził – doskonale wiedział o czym mówi, bo większe lub mniejsze kłopoty wpadał nie raz, a zawsze udawało mu się z nich jakoś wykaraskać. Tym razem noc na to nie zapowiadało.

Była piąta rano, gdy brat Franciszek z zakonu bonifratrów, może niezbyt jeszcze posunięty w wieku, ale od zawsze chorowity, ze szczególnie słabym sercem, omal nie dostał zawału, kiedy przez zakrystię wchodząc do kościoła stanął twarzą w twarz z jakimś dzieciakiem o twarzy topielca.
Owszem, bezdomni się zdarzali, nawet całkiem często – w końcu nie bez powodu zaczęto zamykać kościół na noc. Nawet jeśli nie był najcieplejszym miejscem (szczególnie zimą, kiedy już po jednej mszy myśli wiernych koncentrowały się raczej na systemie grzewczym, niż jakichkolwiek duchowych rozważaniach), to wciąż był bardziej kuszącym rozwiązanie niż ławka w parku, czy kamienne schody jakiejś kamienicy. Jednakże, jeśli ktoś już decydował się na spędzenie tu nocy, to był to zazwyczaj starszy mężczyzna, cuchnący moczem i alkoholem, wyposażony w coś w rodzaju pancerza ze starych, nie mających ze sobą nic wspólnego ubrań. Dzieciak nie wyglądał na bezdomnego. Był dobrze, elegancko ubrany, ale takie stroje zazwyczaj mają to do siebie, że skupiają się na podążaniu za modą bardziej niż na ochronie przed zimnem, co tłumaczyło trupi wygląd. Młoda twarz, pociągła i bardziej jeszcze ładna niż przystojna była jeszcze bledsza, niż powinna być przy najjaśniejszej nawet karnacji. Jedynie na policzkach wykwitły czerwone plamy, a cienie pod oczami i usta zaczynały robić się niezdrowo sine.
- Święta panienko! - zawołał Franciszek.
Sam nie wiedział, czy bardziej przestraszyła go ta niespodziewana obecność, czy stan chłopca, który wyglądał na raczej nieprzyzwyczajonego do trudnych warunków, a już na pewno nie na gotowego na takie temperatury. Który na widok zakonnika także podskoczył zaskoczony i zaklął na cały głos. Mężczyzna naprawdę zbeształby go, gdyby nie bał się, że wtedy dzieciak straci przytomność, albo coś podobnego, zaczął więc zadawać pytania:
- Coś ci się stało? Jesteś chory? Powiedz mi lepiej teraz, bo zaraz zemdlejesz i będę musiał dzwonić na policję.
Na dźwięk słowa „policja” chłopak jakby się ożywił i rzucił mężczyźnie ni to groźne, ni to obrażone spojrzenie.
- Nie mam najmniejszej potrzeby, niech mnie ksiądz wypuści i nie będzie żadnego problemu. Przyszedłem tu wieczorem i sam nie zauważyłem, kiedy ktoś mnie zamknął...
Zakonnik był może prostoduszny i pełen wiary w ludzi, ale nie był głupi. Gdyby kościelny rzeczywiście zamknął tu chłopaka bez jego wiedzy, to ten na pewno by do kogoś zadzwonił, albo narobił takiego hałasu, że ktoś z przechodniów by się tym zainteresował. Wyraźnie nie chciał, żeby dzwonić na policję, a Franciszek nauczył się, żeby nie sądzić wszystkich tych małych uciekinierów tą samą miarą, bo niektórzy rzeczywiście mieli powody (mniej lub bardziej racjonalne, ale wszystko dało się przegadać) żeby ukrywać się przed organami ścigania, których interwencja przynosiła więcej złego niż dobrego.
- W porządku. Ale zanim pójdziesz powinieneś coś zjeść i napić się czegoś ciepłego – powiedział zatem, mając nadzieję, że chłopak wykaże się rozsądkiem.
Całe szczęście, wykazał się i zakonnik miał czas na powiedzenie mu tych kilku rzeczy, które młodemu uciekinierowi z domu powiedzieć wypadało. Przez chwilę przyglądał się, jak dzieciak prędko, ale nie w sposób wskazujący na wygłodzenie zjada jego kanapki i parzy sobie usta cienką i słodką herbatą, aż w końcu zapytał:
- Jak ci na imię?
- Alek – wymruczał chłopak między gryzami.
Nie wyglądał na zbyt chętnego na nawiązywanie jakiekolwiek kontaktu, ale mężczyzna uznał, że musi wyciągnąć od niego choćby jakieś podstawowe informacje. Tak na wszelki wypadek.
- Ile masz lat?
Alek automatycznie się najeżył i zaczął rzucać spojrzenia spod byka, rozglądając się po niewielkim pomieszczeniu zakrystii.
- Czemu księdza to interesuje? - zapytał asekuracyjnie, zerkając znad kanapki.
Franciszek westchnął cicho.
- Bo wyglądasz na niepełnoletniego, a ja naprawdę nie chcę się mieszać, ani wzywać policji, ale równie mocno nie chcę żebyś wpakował się w jakąś paskudną sprawę.
- Dlaczego?
Proste pytanie chłopak wypowiedział niemal zupełnie bez intonacji, tak jakby z jednej strony zupełnie go to nie obchodziło, a z drugiej było czymś co koniecznie trzeba powiedzieć. Jasnoniebieskie, wyglądające jak szklane oczy wbijał po prostu w ścianę tuż nad ramieniem mężczyzny. Dojadł już kanapkę i siedział teraz bez ruchu, w tej samej pozycji, wyglądając jakby zapadł w jakiś letarg, ogrzewając tylko ręce kubkiem z herbatą.
- Bo jesteś jeszcze dzieckiem, które powinno teraz bezpiecznie spać w swoim łóżku. Za dużo widziałem dzieciaków w kłopotach, żeby mnie to nie wzruszało.
- A nie powinno być na odwrót? Nie powinien się ksiądz przyzwyczaić?
- Nie. Ile masz lat?
Chłopcu najwyraźniej nie spodobało się, że nie dał się wciągnąć w dyskusję, która miała go odwieść od tematu i zadawał wciąż to samo pytanie.
- Siedemnaście – wymruczał Alek niechętnie.
No proszę, rzeczywiście był nieletni, ale nawet troszkę straszy, niż mężczyzna się spodziewał. Z tymi jasnymi włosami i kończynami jakby nieproporcjonalnie długimi wydawał się mieć raczej bliżej piętnastu niż osiemnastu lat.
- No więc, Alku: dlaczego dokładnie...
Zakonnik nie zdążył dokończyć swojego pytania: przerwał mu hałas dochodzący sprzed głównych drzwi kościoła. Zanim udało mu się w jakikolwiek sposób zareagować, chłopak zerwać się w panice i w tempie, jakiekolwiek nikt kto na niego spojrzał by się po nim nie spodziewał, wybiegł z zakrystii przez boczne drzwi, prosto na mróz, tylko w tej cieniutkiej kurtce narzuconej na ramiona. Franciszek nie miał jednak jak chociaż próbować go gonić. Zamiast tego szybkim krokiem wyszedł z bocznej salki przez ukryte za ołtarzem drzwi, żeby sprawdzić co się dzieje w samym kościele.
Nie spodziewał się widoku jaki zastał.

Trzech uzbrojonych bo zęby mężczyzn w ciężkich buciorach i paramilitarnych strojach zmierzało właśnie w jego stronę. Wszystko wskazywało na to, że weszli przez wykopane drzwi, zupełnie nie przejmując się faktem, że mimo wczesnej pory ktoś mógł tędy przechodzić i zauważyć tę raczej niecodzienną sytuację. Zresztą, to już nie miał być jego problem. Ostatnim co zobaczył był wylot tłumika.

piątek, 9 stycznia 2015

Błogosławieni cisi

Sherlock nie krzyczał spadając z dachu szpitala Reichenbach, zostawiając za sobą trupa Moriarty'ego.
Sherlock nie krzyczał budząc się w środku nocy z koszmarnego snu, z włosami przyklejonymi potem do rozpalonego czoła.
Sherlock nie krzyczał podczas swojej pierwszej sprawy badając ofiarę sadysty, chociaż miał na to wielką ochotę, oglądając ciało zmasakrowanej piętnastolatki (nie dał nic po sobie poznać).
Sherlock nie krzyczał odkąd sam skończył szesnaście lat i został zmuszony do zamieszkania w internacie.
– Dogadacie się chłopcy – mówił dyrektor szkoły, sympatyczny, dobiegający sześćdziesiątki pan (pozór, w rzeczywistości często się upijał i robił głośne awantury swojej siostrze), przedstawiając mu jego rok starszego współlokatora. Chłopak szczerze w to wątpił.
Jason był wysoki i szczupły, ale nie w ten anorektyczny sposób co Sherlock. Miał przerażająco żółte włosy, kontrastujące z ciemniejszą cerą i piwnymi oczami. Ostry podbródek minimalne wysunięty do przodu, a kości policzkowe niemal się nie odznaczały. Nie był brzydki, ale przystojny również nie, raczej całkowicie przeciętny.
Zachowywał sterylny porządek: jego łóżko było idealnie zaścielone, każdy guzik mundurka dopięty, a w zeszycie z notatkami nigdy nie zahaczył o margines.
Nie miał nałogów, raz na tydzień chodził na siłownie i spotykał się ze znajomymi, z którymi w rzeczywistości nie chciał mieć nic wspólnego.
Tworzył mocny kontrast dla Sherlocka i otaczającego go od zawsze chaosu i wprawiał go w dezorientację swoją całkowitą przejrzystością.
(Ludzi można było kontrolować prezentując im swoją przewagę: wydobywając ich brudne sekreciki na światło dzienne Holmes sygnalizował, że ma na nich wpływ. Jak manipulować kimś, kto nic nie ukrywa?)
Sherlock zrozumiał, że Jason wcale nie jest krystalicznie czysty w drugim miesiącu dzielenia z nim pokoju, kiedy po północy starszy chłopak stanął nad jego łóżkiem bawiąc się kieszonkowym scyzorykiem i obserwując.
A potem każdej następnej nocy, aż do siedemnastych urodzin młodego Holmesa (Mycroft znowu nie zadzwonił), kiedy nie obudziło go natarczywe spojrzenie, tylko ugięcie materaca i stal noża na gardle.
– Nie krzycz, piękny chłopcze.

I Sherlock nie krzyczał.

czwartek, 8 stycznia 2015

nie umiem pisać tytułów, wymyśl sobie coś sam

dzisiaj jestem young rebel i piszę małymi literkami, ale jest północ, spokojnie, na co dzień jestem grammar nazi
ten blog ma być miejscem głównie dla mnie, ale nikogo stąd nie wyganiam, lubię mówić do ludzi
jeśli będę pisać coś z dupy, to proszę nie robić mi nadinterpretacji - bo po prostu jest z dupy
jeśli pojawią się opowiadania zawierające cudze postaci fikcyjne, to nie czerpię z tego żadnych korzyści majątkowych, bla, bla, bla